«علی در سرزمین عجایب» وضعیت کارگران مهاجر در پاریس دهه ۱۹۷۰ را آشکار می‌سازد. این اثر فریادی از سر خشم علیه استثمار و نژادپرستی است و بدون هیچ سازشی، نقش دولت فرانسه، رسانه‌ها، سرمایه‌داری و استعمار را در این سیستم سلطه که آسیب‌دیدگانش را در هم می‌کوبد، به چالش می‌کشد. در این جستار تجربی درباره وضعیت مهاجران الجزایری در فرانسه‌ی دوران ژیسکار دستان در اواسط دهه ۱۹۷۰، هر انتخاب زیبایی‌شناختی دارای یک انگیزه سیاسی دقیق و ملموس است و به شخصیتی تجسم و صدا می‌بخشد که در سینمای تجربی آن زمان کاملاً غایب بود: کارگر مهاجر. ابوده یکی از فرزندان مهاجرانی است که در فیلم دیده می‌شود و نه صرفاً یک فعال در خدمت یک هدف؛ به همین دلیل است که احساسات نهفته در ژست تجربی او، که آن را به صورت تماشاگر می‌کوبد، از وحشی‌گری حک‌شده در بدنش و از خشمی سیراب‌ناپذیر که در نگاهش خانه کرده، سرچشمه می‌گیرد.