اولگا، کاتیا و آندری از دوران کودکی یکدیگر را می‌شناسند. آن‌ها سال‌ها پیش به مسکو نقل مکان کردند و به موفقیت رسیدند. اولگا بازیگر است، کاتیا در یک آژانس روابط عمومی بزرگ کار می‌کند و آندری تحلیلگر سیاسی است. آن‌ها ماشین می‌خرند، وام مسکن می‌گیرند و خانه‌های ییلاقی می‌سازند؛ درست مثل بقیه مردم. اما زندگی‌شان نه شادی و نه رضایتی برایشان به همراه دارد. احساس اینکه «یک جای کار می‌لنگد اما نمی‌توانم دقیقاً بگویم چه چیز» زیربنای زندگی سی‌ساله‌های امروز است. دوران کودکی آن‌ها در دوران شوروی سپری شد، زمانی که بچه‌ها آرزوی قهرمان شدن داشتند و به داستان‌های جاسوسی و آینده‌ای روشن باور داشتند. با این حال هیچ‌کس انتظار نداشت که رویای قهرمان شدن با رویای یک زندگی پایدار و قابل پیش‌بینی جایگزین شود. مردم دیگر رویای چیزهای واقعاً بزرگ را در سر نمی‌پرورانند؛ آن‌ها فقط نقش‌های خود را بازی می‌کنند.